بدینوسیله از همه دوستان خوب و گلم که با ارسال نامه ...کامنت ....اس ام اس .....نوشتن و چاپ آگهی .... ایمیل ..تماس تلفنی وحضور در مراسم عزیزانم موجب آرامش و تسلی بنده و خانواده شدند کمال تقدیر و سپاس را دارم ...از خدای خویش برای همه تان سلامتی و بهروز ی  خواهانم ...امید که بتوانم در شادی هایتان جبران کنم

آنکه همیشه یادتان است

خوشحالم از اینکه سایه سار نگاهتان را ارزانی وبلاگ من کردید ...بالاخره بعد از مدتها انتظار وکمک یاران من هم صاحب سایت شدم .واز اجاره نشینی در بلاگفا در آمدم ...وشایددریچه ای کمی فراخ تر برای نوشته های ناقابل من باز شد ...وتمامش را مرهون زحمت های طاقت فرسا و شبانه روزی دوست خوب و برادر گلم مهندس محمد جواد شادمهر هستم .که با راهنمایی های آموزنده خود نه تنها مشکلات مرا رفع کرد بلکه با پشتیبانی و حمایتش توانستم دارای سایت شخصی شوم ...

نمی دانید چه حالی دارم اما از صمیم قلب شادم و مسرور ...ثانیه شمارساعت شمارش معکوس خود را آغاز کرده تا ساعت 21امروز شنبه سوم دی ماه 1390این سایت باز گشایی شود ...از هم اکنون تا مدتی وبلاگم باز می ماند تا دوستان که خبر ندارنداز بازگشایی اش آگاهی یابند

بدین وسیله مراتب تقدیر و سپاس بیکرانم را از آقامحمد جواد دارم .باشد تا در آینده ای نزدیک بتوانم اگر عمر یاری کرد جبران کنم ....زین پس مطالب عکسها و دل نوشته های خویش را در سایت ژروای گیلان به روزخواهم کرد و می مانم به انتظار نظرات خوب و دل نشینتان ..راه درازی درپیش دارم .راستی تا یادم نرفته ....شما هم دعا یم کنید

آدرس سایت :  http://mirzakhah.ir

یاحق

زمستان سردتراز  نگاهت

وپاییز بارنده تر از دیدگانم نیست

حال می خواهی بهار بیا یی یا تابستان

دیگرفرقی نمی کند

من همه را تجربه کرده ام

اما بدان فصل من فصل رفتن است   

مدتها منتظرش بودم !

باد كه آواز خواند

 پنجره راباز كردم

 (نسيم)آمد

بويش رابا خودآورد

اما حالم را گرفت و باخودش برد!

بامن قهربود ومن نمي دانستم!!! 

*******************************************************

گفتی دمی غنیمت ..................گفتم که شب دراز ست

حاشا که ماه روشن .................امشب به خواب ناز ست

گفتی سحر کجا رفت ؟.....................گفتم که بر نماز ست

در دامن خرابات ..............................میخانه  باز  باز  است

گفتی به غم چه کردی ؟..................گفتم ترانه ساز ست

در کوچه های باران .......................پرسه ؟ تب نیاز ست

گفتی بیا بمیریم .........................گفتم به سوز و سازست

یادت بماند ای دل ...........................این قصه ها دراز ست

گفتی سکوت چشمان ....................گفتم که پرگدازست

جان تو جان پروا ............................میخانه باز بازست

شب از ماه و من از شب می گریزم

شب بیمار و از تب می گریزم

نفس در سینه ها غوغاست غوغا

هم از خال و هم از لب می گریزم

درین بی انتهای بی مروت

من از فردای دیشب می گریزم

نه از خویش و نه از خورشید و ابری

که از تکرار هر شب می گریزم

دلم دیوانگی را دوست دارد

ولی از خود لبا لب می گریزم

بوی تو

چهارشنبه است

من مدتهابر در معدنی از انتظار

چشم به راه آمدنت نشسته بودم

برگهای درخت روبرو را

گویی خزان دزدیده

دگر برگی نیست تا بشمارم

سنگ ها را می شمردم که !!

تو آمدی و رفتی

بی پروا

استقامت کردی تا نبینی

وندیدی

هنوز جاده ها بوی تو را می دهد

کوچه شقایق باران

وتوهروقت اگر بگذری با احساس

مرا دیگر نخواهی دید

((رشت -شهریور۸۱)) 

*********************************************************************

رسوا

با تقلب نامی از مجنون به روی خود نهادم

وخود را آفتاب آسمانش کرده بودم

گذرگاهی که من هر چهار شنبه

به روی تخته سنگی می نشستم

تا بیاید

همیشه ظهر ابری بود

نمی دانم چرا آن روزطوفانی

خود خورشید پیدا شد

ومن رسوا شدم

رسوا

((جیرنده-اردیبهشت ۸۱)) 

اینجا گیلان است فرش سبز بندگی  به وسعت تمام زمین هایش پهن است

من گیلانی ام از نسل باران ...از نسل سروهای همیشه سبز گیلان ..

من گیلانی ام از نسل جنگل ..من جنگلی ام ...فخرم این است که تنم بوی شالی می دهد بوی زندگی ...

من گیلانی ام ،یاد گرفته ام که کاسه ام گرچه خالی ست اما پرش کنم از مهربانی و از میهمان خودم پذیرایی کنم ..من از جنگلی ها یاد گرفته ام سر روبرو ی اجنبی به زور پایین نیاورم وکمر خم نکنم به نوکری ....اما نوکر هرچه مرد هستم و انسان و هرکه با زور بازو نان می خورد من خاک پای مردان خستگی ناپذیرشمالی ام من یاد گرفته ام روی پای خود بایستم تا مادر دوشا دوش پدر در شالیزار کارکند ....

من گیلکم زبانم حرف دلم است نه حرف ریا ...لهجه ام را بیشتراز خودم دوست دارم .من متنفرم از همه آنانی که لهجه ام را دست آویزچند لحظه خوشی خود می کند.

...شالیزارم را سجاده بندگی خدایم میکنم ودریایم را ضامن دعایم .....

من خدا را لای گلبرگ های گل محمدی می بینم ..و می دانم که سروها ایستاده می میرند

من  از نسل میرزا یم ....کدام میرزا ؟؟؟؟

۱۱آذر ماه سالروز شهادت بزرگ مرد گیلان میرزا کوچک جنگلی  ست نمی دانم چرا رسانه ها این همه کم لطف شده اند اما برخود وظیفه می دانم همه جا جار بزنم تا همه دنیا بشنوند ما از نسل میرزا ییم ما گرچه جنگلی ایم اما اگر تنم بوی خاک بدهد را بهتر می دانم تا اینکه بوی ذلت ...من گیلانی ام از نسل میرزا...من نفس در زلال جنگل ها و کوه هایش کشیده ام .

در زیر چند تا از عکس های میرزا را تهیه کرده ام ...از دوستان وبلاگ نویس می خواهم گوشه ای از پست های خود را به میرزا ی بزرگ اختصاص دهند .....

میرزا

میرزاودکتر حشمت

د

میرزا کوچک خان با دو تن از همراهانش اسماعیل جنگلی و سید حبیب الله خان مدنی

دراز کشیده ها از راست به چپ: خالو مراد بزرگ – خالو قنبر

نشسته ها از راست به چپ: نفر اول گائوک(هوشنگ) – نفر سوم میرزا کوچک خان جنگلی

ایستاده ها از راست به چپ: کربلایی حسین – سیف الله زاده – سمد الله درویش – اسماعیل جنگلی(خواهرزاده میرزا) – میر صالح مظفر زاده – محرم بابایف

*************************************************************************

 ۱۱آذر سالروز شهادت میرزا کوچک جنگلی  روزی که سند افتخار گیلک ها امضا شدراگرامی می دارم